poniedziałek, 25 lipca 2016

Nie możliwe a jednak...

W końcu nadeszły wakacje. Spanie do późna, wyjazdy, plaża, morze...Kto tego nie lubi? Chyba każdy woli wolne i odpoczynek od monotonnej pracy. Jednak te wakacje zapowiadały się całkowicie inaczej.
Rodzice ubzdurali sobie że pojedziemy do nie istniejącej (moim zdaniem) krainy o nazwie "Kraina Czarów". Przecież ta kraina w ogóle nie istnieje, rodzice opowiadali mi bajki o niej ale to by było bez sensu... Dobra nie ważne.

Zwlokłam się z łóżka i podreptałam do kuchni, gdzie mama robiła kanapki. Podeszłam do szafki, wyciągnęłam mój ulubiony kubek i nalałam sobie soku pomarańczowego.

-Wyjeżdżamy za chwilę. Bądź gotowa przed jedenastą...Czyli masz kwadrans. -Oznajmiła rodzicielka. Ja natomiast, mało by brakowało a zadławiłabym się napojem.
-Tak szybko?! -Wzięłam jedną kanapkę.
-Kwadrans, naprawdę musimy się pośpieszyć. -Podziękowałam mamie i pobiegłam do swojego pokoju się pakować. Ledwo wszystkie potrzebne mi rzeczy pomieściłam w dwóch walizkach. Zeszłam na dół (tak pokój miałam na górze).
-Mogę się jeszcze pożegnać z George'm? -Zapytałam się taty który stał już koło drzwi.
-Kochanie nie mamy czasu, a George przecież...- Spojrzał na mamę, która pokręciła głową. -Wyjechał na wakacje. -Tata uśmiechnął się sztucznie. Coś przede mną ukrywają, czuję to.
-No już kochani. Gotowi? -Zapytała mama i przeszła przez lustro....zaraz CO?! Dobra, da się to chyba jakoś racjonalnie wytłumaczyć, tak?
-Nie bój się, no już chodź. -Tata podał mi rękę. Bałam się, naprawdę się bałam. Zamknęłam oczy i dałam trzy kroki.
-Nie było tak źle prawda? -Zapytała się mama. Powoli otworzyłam oczy i zemdlałam?
Ocknęłam się w jakimś pokoju, gdy oczy przyzwyczaiły się do światła zobaczyłam trzy postacie: mamę, tatę i jakąś  mega bladą kobietę w białych włosach i takiej samej sukni. Chyba wzięłam coś mocnego.
-Witaj w Krainie Czarów Madeline. -Teraz dopiero zrozumiałam że wpatrywałam się w białą kobietę przez dłuższy czas. Cofnęłam się przerażona na łóżku. -Nie bój się bo nie ma powodu.
-M-mamo? T-tato?
-Nie bój się, to jest Biała Królowa. Jest dobra w przeciwieństwie do jej siostry.
-Przepraszam, wasza wysokość. -Spuściłam głowę.
-Możesz się przecież normalnie zachowywać.- Królowa przewróciła oczami. -Twoi rodzice to moi dobrzy przyjaciele, mam nadzieję że i ty zostaniesz moją przyjaciółką. Co ty na to? -Uśmiechnęła się i podała mi dłoń.
-Jasne. -Uścisnęłam ręką podaną rękę.
-Ja już muszę iść, do zobaczenia wkrótce.- Królowa wstała i wyszła z gracją.
-Chodź córciu się przejść po Krainie Czarów. Tylko musimy uważać co mówimy. Trochę się zmieniło od czasów kiedy ostatni raz tu byliśmy. Czerwona Królowa zamontowała wszędzie podsłuch, wszędzie można napotkać szpiega.   
-Czyli nie można czuć się tu bezpiecznie bo można zawsze można napotkać idiotę który powie coś Królowej i jeżeli jej się co nie spodoba będzie źle? -Zapytałam podnosząc brew do góry.
-Mniej więcej....tak.-Stwierdził tata.
-To po co tu jesteśmy? Żeby czuć się jak w klatce?
-Nieee...Po to by zapanował tu ład.
-Aha.. -Przewróciłam oczami.
-Madeline. Uspokój się.
-Wiecie co? Mam w nosie po co tu jesteśmy. Po co ja tu jestem. TO JEST GŁUPI SEN!!
-Madeline! -Krzyknęła mama.
-Daj jej czas, może się uspokoi, pamiętasz jak było z tobą pierwszego dnia w Krainie Czarów?

Wybiegłam z domu, nie wiem czemu, nie wiem po co a w szczególności nie wiem gdzie. Może dlatego że to wszystko mnie przerosło? Przeniesienie do jakieś krainy, podsłuch jakiejś Czerwonej Królowej z czym się wiąże praktycznie brak wolności słowa a to jest trudne. Jeszcze rodzice wierzą że uda im się przywrócić ład i porządek. Akurat.
Siedziałam na klifie i patrzyłam się na fale, szum fal w pewnym stopniu mnie wycisza.
-Nowa?- Zapytał mnie jakiś chłopak, który nawet nie wiem skąd się wziął. Wystraszyłam się że to jest jeden z tych szpiegów o których mówili rodzice. Postanowiłam nic nie mówić.
-Nie martw się, nie jestem szpiegiem królowej.
-Tylko kim? -Spojrzałam na chłopaka. Miał czarne włosy sięgające do ramion, brązowe oczy, podkreślone czarną kredką. Ubrany na czarno z czerwonym wisiorkiem.
-Powiem tobie kim jestem, dopiero gdy ty mi powiesz kim jesteś.-Spojrzał na mnie z poważną miną jednak jego oczy się śmiały.
-No to przepraszam panie bezimienny ale nie powiem nic na mój temat.-Zmrużyłam oczy.
-Ładna jesteś.-Powiedział po czym zakrył usta dłonią.
-Co?-Spojrzałam na niego jak na przybysza z obcej planety.
- Nic, powiedziałem tylko że spoko, ty mi nic nie powiedziałaś o sobie to ja też nic nie powiem o sobie.
-Aha. Tooo fajnie? -Czy ja na serio miałam do czynienia z takim idiotą?
-No właśnie że nie. Bo wiesz, jeżeli nie powiesz chociaż jak się nazywasz to będę zmuszony powiadomić straże że mamy nową osobę w królestwie. A tego nie chcesz prawda?
-Skąd wiesz że jestem nowa? -Spojrzałam na niego ze strachem.
-Ponieważ już byś dawno wiedziała z kim masz do czynienia. Powiem ci kim jestem ale nie uciekaj okay?
-Okay.
-Jestem synem Czerwonej Królowej...
-C-co?!
-Ale tak naprawdę nienawidzę jej z całego serca. Gram posłusznego i w ogóle ale wiesz...Fajnie by było jakby ktoś inny przejął władzę. -Wyszeptał chłopak.-To może zaczniemy od nowa?
-No dobra. -Uśmiechnęłam się szeroko.
-Jestem Nathan.-Chłopak podał mi rękę.
-A ja Madeline Hightopp. -Odwzajemniłam uścisk.







sobota, 23 lipca 2016

Prolog

Nazywam się Madeline, urodziłam się w Londynie jednak w wieku 7 lat przeprowadziliśmy się do Stanów Zjednoczonych. Jestem córką Alicji i Tarranta Hightopp czyli tak zwanego Szalonego Kapelusznika. Czy jest szalony? Może troszeczkę ale wiem że pomimo wszystko jest najukochańszym ojcem chodzącym po tej planecie. Prowadzi zakład w którym szyje najlepsze kapelusze w kraju. Matka, gdy się urodziłam, porzuciła pływanie statkami i zajęła się krawiectwem. Krótko mówiąc, matka krawcowa, ojciec kapelusznik. Nie miałam przyjaciół oprócz George'a, poznałam go zupełnie przypadkiem, gdy szłam z nowymi materiałami do projektu mamy, spadł mi jeden z nich, oczywiście, ja jak to ja, nie zauważyłam tego że jeden z materiałów znalazł się na chodniku. Usłyszałam za sobą wołanie i się odwróciłam, był to chłopak o długich brązowych włosach, białej bluzce, na szyi miał łańcuszek z jakimś kamykiem. Podał mi materiał i zaprosił na herbatkę, zgodziłam się z chęcią, ponieważ kocham herbatki a dodatkowo lubię zawierać nowe znajomości. Tak, mnie więcej zaczęła się nasza przyjaźń. Nie wiem czy moi rodzice są ze mnie dumni ale robię wszystko by tak było a to moim zdaniem jest najważniejsze.
Pewnego dnia rodzice oznajmili mi że musimy wyjechać do Krainy Czarów. Nie chciało mi się w to zaspecjalnie wierzyć, myślałam że ta kraina jest zmyślona, lecz nie miałam racji... Nazywam się Madeline Hightopp, poznajcie moją historię.